0255. All I need are trees and flowers and some sunlight (Anouk) ...



Zaterdag 06 maart 2010 - 'Ronde Prijzentocht' te Rossem - 18,4 km.

Stilaan verstrijken de laatste uren van deze zondag. Na een eerder korte nacht, omwille van het bekijken van het Eurovisie Songfestival, waren we deze ochtend om kwart voor zes alweer uit de veren. Aangezien min of meer beter weer was aangekondigd, trokken we deze ochtend richting kust, alwaar we nog een stukje traject hebben bewandeld van de zogeheten ‘Kustwandelroute’. We gingen dan ook van start in Oostende en bereikten in de late namiddag Lombardsijde. Niet meteen een tocht die uitblonk door zijn lengte, doch genoten hebben we van enkele rustpauzes op een zonnig terrasje en bovendien zijn we eens goed uitgewaaid, zoals men dat wel al een zegt. Aan wind was er immers vandaag aan de kust geen gebrek. Nu we ondertussen terug onze thuishaven hebben bereikt, is het wellicht tijd om dit blog te voorzien van een nieuwe bijdrage. Het is zondag, dus zijn we ook hier toe aan een nieuw wandelverhaal. Ditmaal willen we een wandeling in herinnering brengen, waaraan we destijds deelnamen tijdens de maand maart 2010. Deze tocht werd toen voorheen in de wandelgids ‘Marching’ als volgt aangekondigd: “Zaterdag – Samedi 06/03/2010 – 1861 Wolvertem (Vlaams-Brabant), Ronde Prijzentocht, 5-10-15 km. WSV ’t Fluitekruid Wolvertem. Start: Parochiezaal Rossem. Rustige wandelwegen langs de boorden van Wolvertem, Steenhuffel en Londerzeel. Zeer landelijk. Kom mee genieten van het 30-jarig clubbestaan.” Na afloop van deze georganiseerde tocht schreven we nog dezelfde avond het relaas inzake onze belevenissen onderweg. Een verslag dat reeds eerder werd gepubliceerd op ons wandelblog toen, met name ‘Walking-Bears’ en dit op zaterdag, 06 maart 2010, omstreeks 18:07 uur. We geven hierna nogmaals de originele versie weer.

“06 Maart 2010 – Rossem:

Deze ochtend trokken we nog maar eens naar Vlaams-Brabant, alwaar in Wolvertem de Ronde Prijzentocht doorging. Deze wandeling werd ingericht door de plaatselijke wandelclub WSV 'T Fluitekruid. Plaats van afspraak was gesitueerd in de Parochiezaal van Rossem. Na een beetje zoeken vonden we een parkeerplaats ter hoogte van de verderop gelegen kerk. In het kleine zaaltje was reeds heel wat beweging bij onze aankomst. We namen dan ook nog even de tijd om iets te eten en een koffie te nuttigen aan de ronde prijs van één euro. Er kon vandaag worden gekozen uit drie trajecten, met name 5, 10 of 15 km. Wij kozen voor de langste afstand met een werkelijke lengte van 18,4 km. Uiteindelijk zou na de wandeling blijken dat deze afstand niet correct was, doch iets langer. Onderweg zouden we tweemaal halt houden op de enige controlepost, met name in de Parochiezaal van Steenhuffel. Na de inschrijving waren we klaar voor het eerste gedeelte van de wandeling, een stukje parcours van 4,9 km. We verlieten de Parochiezaal van Rossem (Meise) en verlieten deze kleine dorpskom. Meteen voelden we de strakke en schrale wind die ijzig koud aanvoelde. Meteen was de toon gezet voor een groot gedeelte van de wandeling, aangezien de aangekondigde zon zich nog niet had vertoond. Voorbij de eerste kruising volgden we het traject van de Plantentuin Route, op een smalle landelijke weg. Even verder kreeg deze route het gezelschap van het Kouter Wandelpad en nog een paar honderd meter verder kwam daar nog de Molenbeekroute bij, een fietstraject van 31 km. De rustige landelijke wegen volgden elkaar op, waarbij we konden genieten van de akkers en weilanden aan weerszijden van de weg. Na een eindje te hebben gewandeld met de strakke wind op kop, ging het even verder linksaf en konden we een beetje verder stappen met de wind vanuit een minder nadelige hoek. Zo belandden we aan de eerste splitsing van de dag, waar de deelnemers aan de 5 km rechtdoor bleven gaan, terwijl de andere afstanden naar rechts afsloegen. Meteen bereikten we op die manier het grondgebied van Steenhuffel (Londerzeel). Een opmerkelijk bordje trok vervolgens onze aandacht, de Kossaatroute, een fietstraject van 32 km. Even verder zouden grote informatieborden nadere gegevens verstrekken aan de voorbijganger met betrekking tot de teelt van groenten, de weg van de zuivelproducten en zelfs het gebruikte landbouwmaterieel, allemaal in het kader van de hier vermelde route. Even verlieten we de landelijke wegen, om een stukje verharde weg te volgen, die ons deed uitkomen ter hoogte van een aldaar opgericht monument door de brouwerij Palm. We sloegen hier linksaf, richting centrum van Steenhuffel, daarbij de Steendonkroute volgend. Wat verderop, tussen de woningen, namen we een rechts gelegen kerkwegel, die in rechte lijn verliep naar de kerk van Steenhuffel. Langsheen dit pad werden recent tal van hoogstammige bomen geveld, wat een bezienswaardigheid onderweg. Het paadje volgend, kwamen we uit ter hoogte van de kerk van Steenhuffel en de gebouwen van de brouwerij, om wat verderop in een zijstraat de plaatselijke Parochiezaal te vinden om aldaar een eerste maal te pauzeren. Dus tijd om opnieuw de ronde prijzenconsumpties te degusteren, of eenvoudiger gezegd, te genieten van de warme chocomelk. Ondertussen gaf onze stappenteller reeds 5,8 km aan en bemerkten anderen ook dat de afstand ietsje langer was als aangekondigd. Na de eerste onderbreking, trokken we opnieuw op weg. Bij het verlaten van de Parochiezaal troffen we onmiddellijk een splitsing aan, waarbij de deelnemers aan de 15 km een eerste maal links dienden te gaan, om op die manier een lus te bewandelen van ongeveer 6 km. We trokken vooreerst door een stukje verkaveling, waarbij we onderweg de aanduidingen zagen dat we ons bevonden op de Houtekiet Fietsroute (G. Walschap). Het ging vervolgens opnieuw over rustige landelijke wegen, waar we afwisselend gedeelten bewandelden van de reeds vermelde Steendonkroute en de Kossaatroute. Het ging verder in een weidse bocht over het grondgebied van Steenhuffel, waarbij we opnieuw konden genieten van de rust van de landelijke weg. Af en toe liet de zon zich reeds gedurende korte tijd zien en dat gaf reeds een gevoel dat het iets warmer werd, alhoewel, veel zal het niet geweest zijn. Af en toe lag er een kleine bult op onze weg en op die manier overschreden we het hoogste punt van Steenhuffel, een plek trouwens waar de lokalen van de chiro waren gelegen. Vandaag konden we op onze weg alweer tal van kleine kapelletjes ontwaren langsheen de weg, het ene al wat moderner, of beter onderhouden dan het andere. Ook dit geeft vaak aanleiding tot het nemen van enkele foto's, ter herinnering aan de dagtocht. Na geruime tijd wandelen, bereikten we de Leirekensroute, die we echter slechts over zeer korte afstand volgden. Wat verderop troffen we alweer de Molenbeekroute aan en op die manier bereikten we stilaan opnieuw de plaats van controle. Ditmaal het moment om de soep aan de ronde prijs van één euro te laten smaken. Restte ons nog een laatste stukje wandelweg van 7,5 km alvorens we opnieuw de startplaats zouden bereiken. We trokken dus terug op pad, ditmaal bij het verlaten van de Parochiezaal naar rechts. Meteen kregen we onderweg het gezelschap van de 10-km wandelaars. Na het bewandelen van enkele woonstraten, waarbij we opnieuw af en toe de Kossaatroute en de Molenbeekroute volgden, kwamen we terug op rustige landelijke wegen terecht, waar we konden genieten van de openheid van de velden en vooral af en toe van de zon, welke zich steeds vaker liet zien. Onderweg volgden we nadien een gedeelte van de Vastenvoettocht (een traject voor Steun aan de Derde Wereld), waarbij we een herhaling van de borden bemerkten om de kilometer. Zo zagen we achtereenvolgens de borden 9, 10, 11 en 12 verschijnen, waarna ons traject een andere richting uitging. Tussen af en toe enkele kronkelende en kabbelende beken, konden we ook de Keureroute ontdekken. Dit betrof hier een traject met als bijschrift: Een Poetisch Traject - 750 jaar Vrijheid. Blijkens de info betrof het hier een fietstraject van 37 km. Zo kwamen we stilaan op de grensscheiding tussen Steenhuffel en Merchtem. Op deze nieuwe gemeente aanbeland, volgden we wat verderop een stuk van het Banmolen Wandelpad, afgewisseld door de rood-witte aanduidingen van een Grote Routepad, om nadien aan te komen op de Eddy Merckxroute. Uiteindelijk sloten we deze lange reeks wandel- en fietstrajecten af met het Kouter Wandelpad, meteen een indicatie dat we dicht bij Rossem waren gekomen. Naderhand zou blijken dat enkel kerkwegels ons nog scheidden van de startplaats. We kunnen besluiten dat we vandaag niet een erg spectaculaire wandeling hebben ervaren, doch eerder een tocht hebben meegemaakt, waar het zeer rustig wandelen is en vooral waar het genieten is van de rust van deze landelijke omgeving. Een grote schare wandelpaden en fietsomlopen geeft aan dat hier menig wandelaar en fietser aan zijn trekken kan komen. Ook wij hebben daarvan genoten vandaag, ondanks de gure wind onderweg. Uiteindelijk bleek onze teller te blijven staan op 20,9 km en dat was ietsje meer dan aanvankelijk was aangegeven. Toen wij even na 13 uur huiswaarts reden, konden we bemerken dat reeds 561 wandelaars waren geteld en waarschijnlijk ook hadden genoten van de Ronde Prijzen. Een voorbeeld dat mag worden nagevolgd, al zeggen we het zelf.”

Tijdens de daarop volgende dagen mochten we enkele reacties ontvangen, waarvan we er hierna enkele opnieuw weergeven.

“Commentaren:

Dag Kathy en Joris, een wandeling in deze ijzige koude wind, wel daarvoor bewonder ik jullie. Ik verwarm me aan de mooie foto's die er genomen zijn! Misschien was het minder ijzig dan in Nieuwpoort waar ik was, want daar sneed de wind je oren bijna af! haha!

Gepost door: magda | zondag, 07 maart 2010

Dag Kathy en Joris Mooie streek! Doet me een beetje denken aan Halle, waar Witze onder de mooie oude boom tot rust komt.

Gepost door: Joke | zondag, 07 maart 2010

En niet gestopt voor een Palmke!? ;-) Bij mij zou zo'n foutieve afstand met bijna 5 km extra wel in de benen gekropen hebben.

Gepost door: Nana | dinsdag, 09 maart 2010”

We eindigen dit verslag met een blik in onze wandelboekjes. Immers na afloop van de tocht, werden daarin ook enkele eerste indrukken nagelaten. “K: Rustige wandeling in Rossem, Steenhuffel en Merchtem. Landelijke wegen. Snijdende wind. J: Wandeling vanuit Rossem doorheen Steenhuffel en Merchtem. Rustige landelijke wegen met tal van fiets- en wandelpaden. Vandaag ronde prijzen voor de consumpties!” Tot slot volgt hierna nog een link via dewelke enkele foto’s van onderweg kunnen worden bekeken.

 

https://picasaweb.google.com/101389528577079326582/WT101406032010Rossem#

Ziezo, het einde van de bijdrage voor vandaag is alweer een feit. Morgen genieten we nog van een feestdag, een vrije maandag dus en zoiets is steeds welkom. In elk geval wordt ons verhaal morgen voorzien van een gepast vervolg…

0254. Lançons des ponts vers l'avenir...



Zondag 28 februari 2010 - 'Aktivia Nationale Wandeldag' te Herne - 21,178 km.

De eerste dag van het extra lange weekend is zo goed als achter de rug. We zijn net terug van een wandeling in de provincie Antwerpen. Deze ochtend immers gingen we onder een grijs bewolkte hemel van start ter hoogte van het Rivierenhof in Deurne. Zowat 26 km later, vonden we onze wagen terug op de parking, alwaar wij die enkele uren voorheen hadden geparkeerd. Een geslaagde tocht uit de Dagstappergids Antwerpen en bovendien, we konden het vandaag, wat het weer betreft, droog houden. Straks is er op televisie het al lang gekende Eurovisie Songfestival, dus hopen we hier onze bijdrage voor vandaag tijdig klaar te krijgen, zodat we nog even voordien de douche kunnen opzoeken. Trouwens, de wandeling brengt ons meteen tot het onderwerp van de dag. Destijds konden we ervaren, wat het is om een hele dag doorheen de regen te stappen. Immers, ook in 2010 namen we deel aan de Nationale Wandeldag, ditmaal in Herne en het moet gezegd, we hadden de dag wel uitgekozen wat slecht weer betrof. Deze tocht werd voorheen in de wandelgids ‘Marching’ als volgt aangekondigd: “Zondag – dimanche 28/02/2010 – 1540 Herne (Vlaams-Brabant), Aktivia Nationale Wandeldag – 6-9-12-16-20-26-32 km. Wandelclub De Marktrotters Herne vzw. Start: Sporthal De Hernekouter. Herne is vandaag het centrum van de wandelsport in Vlaams-Brabant en daarbuiten! Wandelen in ’t groene kwadrant van ’t Pajottenland. Een wandelkermis met tal van attracties, animatie, gratis bevoorrading en verzorgde aangename controleposten.” We kwamen er niet meer toe, op die bewuste avond nog het verslag van de tocht te publiceren, dit geschiedde slechts de volgende ochtend, met name op maandag, 01 maart 2010, omstreeks 08:16 uur. Hierna dus nogmaals de oorspronkelijke versie van ons wandelrelaas.

“28 Februari 2010 – Herne:

Vandaag (28/02/2010) ging in Vlaanderen de Nationale Wandeldag door. Je kon als geoefend wandelaar, als beginnend trekker of gewoon als leek ter kennismaking met deze sport, terecht in onder andere Herne, Geraardsbergen, Gits, Hasselt en Schelle. Wij opteerden vandaag om deel te nemen aan de wandeldag in Herne, gelegen in Vlaams-Brabant. Ter plaatse stond de lokale wandelclub De Marktrotters in voor de organisatie en het goede verloop van deze activiteit. Plaats van afspraak was gesitueerd in de Sporthal De Hernekouter. Toen we deze ochtend vroeg vertrokken naar de plaats van bestemming, werden we reeds voorzien van het nodige regenwater onderweg. Bij onze aankomst in Herne, werden we door enkele medewerkers geleid naar de grote parking ter hoogte van het station, op wandelafstand van de startplaats. Vervolgens konden we terecht in de grote sporthal en tevens bijhorende tent, om aldaar te voldoen aan de inschrijving. In de tent kon je terecht aan enkele infostanden. Er kon worden gekozen uit diverse wandelafstanden, met name: 6, 9, 12, 16, 20, 26 of 32 km. Gelet op de weersomstandigheden bij aanvang van de wandeling en tevens de voorspellingen voor de rest van de dag, hielden we het vandaag bij de afstand van 20 km, met een werkelijke lengte van 21,178 km. De diverse trajecten waren duidelijk aangegeven door routeplannetjes in de inkom. Na een hapje en een koffie, konden we meteen het regenpak aantrekken om vervolgens de wandeling aan te vangen. Het eerste gedeelte van de wandeling bedroeg slechts 2,238 km. Na afgifte van de startkaart in de tent, kon je meteen op weg, voorzien van een appeltje voor de dorst. We verlieten de tent en gingen linksaf, omheen het voetbalveld, om vervolgens aan te komen ter hoogte van het station van Herne. Onderweg werden de nodige bezienswaardigheden toegelicht door de organisatie aan de hand van informatie welke werd opgehangen ter plaatse. Na het dwarsen van de sporen, volgde meteen een eerste splitsing. De deelnemers aan de 12 en 20 km gingen linksaf via een smal verhard pad, de overige deelnemers vervolgden hun weg rechtdoor, eveneens in de richting van de open velden. We volgden het smalle paadje door een klein stukje bos, tot we uitkwamen op de verder gelegen openbare weg. Meteen ging het hier naar links, in de richting van Herne Centrum. Wat verderop overschreden we voor het eerst de Mark, alwaar we konden kennis maken met de Hernemolen. Hier bemerkten we reeds de hoge waterstand in deze rivier en de kracht van het stromende water. We volgden het paadje verder, tot we aankwamen ter hoogte van het plein aan de kerk. Hier noteerden we meteen de eerste route van de dag, de Aerebeek Wandeling. Hier gingen de 12 km wandelaars rechtdoor, terwijl de anderen rechtsaf sloegen, naar de verderop gelegen caféfeestzaal Katholieke Kring. Hier situeerde zich meteen de eerste controle van de dag. Nog maar pas vertrokken, besloten we om hier geen halte te houden en na de stempelcontrole onze weg te vervolgen. Het tweede gedeelte van de tocht zou ons brengen tot op de afstand van 7,148 km. Na de controle keerden we op onze stappen terug en gingen opnieuw in de richting van de kerk, met name de Sint Petrus en Pauluskerk, welke gratis was te bezoeken tussen 13 en 16 uur. We vonden de wachttijd hier iets te lang en vervolgden dus onze wandeling. Enkele stappen verder kwamen we langs het beeld ter ere van de Kartuizers. Aldaar vervolgden de wandelaars van de 6 km hun weg rechtdoor, terwijl de rest zich naar rechts begaf, om meteen het traject te volgen van het Aerebeekbos Wandelpad. Meteen voelden we in de benen dat het bergop ging, weliswaar niet overmatig, maar wel zou blijken over lange afstand. We zagen immers de smalle asfaltweg in de verte de hoogte ingaan, een heuvel diende hier duidelijk te worden overschreden. De wind was ondertussen al gevoelig toegenomen en dat bleek later slechts de voorbode te zijn van erger. Ook de regen hield ons gezelschap, zij het in mindere mate. Het reeds vermelde wandelpad, kreeg wat verder het gezelschap van de Ter Rijstroute, een fietstraject van 39 km. Onderweg op dit lang hellend pad, splitsten zich even verder enkele wandelaars naar links af, met name de deelnemers aan de 16, 26 en 32 km. Diegenen die opteerden voor de 12 en 20 km gingen rechtdoor. Toen we uiteindelijk het hoogste punt van de weg hadden bereikt, sloegen we de links gelegen Postborre in, een dalende weg, welke vervolgens overging in een onverharde karreslag. Meteen kregen we de eerste modder te verwerken en dienden we te laveren tussen grote waterplassen. Het pad ging steeds verder naar beneden, tot we uitkwamen op een bredere betonweg. Hier ging het rechtsaf, waarbij we het grondgebied bereikten van Kokejane (Herne). Aan het eerste gevaarlijke kruispunt, sloegen we een links gelegen doodlopende weg in, die nadien veranderde in een pad. Meteen waren we opnieuw klaar om de baggerwerkzaamheden te ondergaan. Voor ons zagen we een heuvel, waar een karreslag duidelijk te onderscheiden was. Het ging dus opnieuw naar omhoog, waarbij af en toe een schuiver niet kon worden vermeden. Gelukkig waren hier en daar wat houtschilfers aangebracht, zodat het toch wat gemakkelijker was om boven te geraken. Aangekomen op de openbare weg, draaiden we naar rechts om even verder een lager gelegen schooltje te bereiken, waar we de tweede controle van de dag ondergingen. Hier probeerden we even de broodjes met gehakt uit en lieten ons de warme koffie smaken. Ondertussen was het al wat heviger gaan regenen en bovendien waaien en dat maakte het er niet beter op. Na de controle verlieten we het schoolgebouw om onze weg te vervolgen tot aan de afstand van 13,038 km. Bij het verlaten van deze controle gingen de 12 km wandelaars naar rechts, om de terugweg aan te vatten, de anderen begaven zich naar links in de richting van de verder gelegen drukke steenweg naar Asse. Aangekomen op deze drukke weg, dienden we linksaf te gaan in de richting van Herfelingen. Ook deze weg verliep enigszins golvend. Rechts van de weg zagen we in de verte een bosgebied liggen. Even verderop op de weg, splitsten zich de deelnemers aan de 32 km af, door de weg te dwarsen en de richting van het bos te kiezen. De anderen (16, 20 en 26) gingen verder rechtdoor op de drukke steenweg. Een volgende splitsing liet ons afscheid nemen van de 16-km deelnemers, die een links gelegen zijweg insloegen. We passeerden ondertussen het grensbord van Herfelingen, om wat verderop de drukke steenweg te verlaten. We waren aanbeland ter hoogte van het rechts gelegen Domein Ter Rijst. Hier konden we even genieten van de pracht van dit park en nabij gelegen landerijen. We vervolgden onze weg via een kronkelende verharde weg, tussen tal van vijvers op het domein. Enkele rustieke bruggetjes dienden te worden overgestoken en af en toe zagen we ondergelopen paden op het domein. Een statig hoofdgebouw was in de verte te bemerken, terwijl we rechts het Hof Ter Rijst konden waarnemen. Dit lag echter buiten ons traject, aangezien we bij het buitenkomen van het domein een nieuwe splitsing aantroffen. De 26 km wandelaars sloegen hier rechtsaf in de richting van het Hof, terwijl wijzelf naar links dienden te gaan, terug in de richting van de openbare weg. Meteen zaten we opnieuw op de Ter Rijstroute en die bracht ons vervolgens terug op de drukke weg naar Asse. Het ging meteen naar rechts waar we de drukke weg volgden tot in het centrum van Herfelingen, waar we de controlepost aantroffen in de Feestzaal Bavo. Hier was het rustiger dan we vermoedden en konden we een hapje eten en even bekomen van de hevige wind. Aan de muur lazen we een bericht dat in Herne omstreeks 10 uur reeds meer dan 1700 wandelaars waren geteld. Misschien niet onmiddellijk enorm, maar daar was waarschijnlijk het weer de grote spelbreker. Na onze laatste controle restte ons nog een te overbruggen afstand van 8,140 km tot aan de aankomstlijn. De route liet ons vervolgens langs de kerk van Herfelingen gaan, om nadien een smalle betonweg te bereiken, die bijna in rechte lijn zou verlopen tot in het centrum van Herne. Jammer genoeg zou deze weg niet over rozen lopen, aangezien het steeds heviger begon te regenen en bovendien er af en toe rukwinden opstaken, die meteen het gebruik van een regenscherm tegenwerkten. De weg verliep bovendien af en toe slingerend, zodat de wind van alle zijden werd gevoeld, daarbij kwam nog het heuvelachtige verloop van deze weg en meteen was de teneur gezet voor nog enkele moeilijke kilometers wandelen. We zagen andere deelnemers eveneens vechten tegen de wind en voor sommigen was de pret er ondertussen zowat af. Toen we even schuilden voor regen en wind in een bushokje liet een voorbijgaande deelnemer zich ontvallen dat er zo echt niets meer aan was. Verdere woorden waren inderdaad overbodig. Uiteindelijk zo goed en zo kwaad het ging, bereikten we stilaan de bebouwde kom van Herne, waar we echter vooreerst nog een ommetje dienden te maken via een smal onverhard paadje. Hier was het echt niet meer wandelen, maar gewoon door het slijk lopen dat af en toe tot boven de schoenen kwam. Gelukkig was dit echter van korte duur en konden we een asfaltwegje bereiken dat ons stilaan in de richting van de sporthal bracht. De laatste straten, gesitueerd in de buurt van de sporthal, kwam je met moeite nog voorwaarts. Hevige rukwinden maakten wandelen nog amper mogelijk. Gelukkig bereikten we veilig en wel de aankomst, zij het doornat en koud. Ondertussen was men doende met het verplaatsen van de infostanden, wegens het gevaar dat de tent zou omwaaien. Binnenin hadden vermoedelijk veel deelnemers een kortere route gewandeld dan aanvankelijk gepland, waardoor de zaal afgeladen vol zat en we geen enkele zitplaats konden bemachtigen. We namen dan het zekere voor het onzekere en reden huiswaarts. Bij het verlaten van de zaal zagen we dat omstreeks 14 uur reeds 3295 wandelaars waren geteld en dat sommige moedigen nog de intentie hadden om te starten. Al bij al kunnen we terugblikken op een geslaagde wandeldag, echter de weersomstandigheden waren dermate dat velen hadden afgehaakt. Jammer voor de puike organisatie, dat het weer de grote spelbreker is geweest vandaag op deze Nationale Wandeldag. Maar dat zal in Herne niet alleen het geval geweest zijn.”

Tijdens de dagen volgend op deze eerste publicatie, ontvingen we zoals gewoonlijk enkele reacties van lezers. Enkele worden hierna nogmaals hernomen.

“Commentaren:

Chapeau!! Hele mooie streek. Wij hebben een week overgeslagen. Ventje zijn voeten waren nog niet helemaal genezen en het weer... tja ontmoedigend voor beginnende wandelaars. :-)

Gepost door: Nana | maandag, 01 maart 2010

Mijn keus was gevallen op Schelle. Ook meer dan 3.000 wandelaars. Mijn ervaringen zijn vrijwel dezelfde als die van jullie. Na een gevecht tegen regen, wind en slijk was ik warempel content weer eens op macadam te kunnen stappen.

Gepost door: G.U.Y. | maandag, 01 maart 2010

Dag Kathy en Joris, Het was inderdaad voor iedereen barslecht weer en een heel zware wandeling. Zelfs een zware dag voor alle medewerkers.

Gepost door: Freddy11 | woensdag, 03 maart 2010

Kathy en Joris, Jullie zijn diehards om in zo'n weer te gaan wandelen. Maar in elk geval kunnen wij hier genieten van een mooi verhaal en leuke foto's.

Gepost door: magda | donderdag, 04 maart 2010”

Ook in onze wandelboekjes lieten we toen, na afloop van deze uitgeregende tocht, enkele eerste indrukken na. “K: Herne. Landelijk parcours met enkele mooie plekjes. Uitgeregend. J: Regenachtige en winderige wandeling in Herne, Kokejane en Herfelinge. Mooi parcours, alleen jammer van de erg ongunstige weersomstandigheden. Misschien een volgende maal beter.” Tot slot volgt hierna nog een link, via dewelke enkele foto’s van onderweg kunnen worden bekeken.

 

https://picasaweb.google.com/101389528577079326582/WT101328022010Herne#

 

Ziezo, tot zover onze bijdrage voor vandaag. Nu even lekker onder de douche en daarna even ontspannen voor de beeldbuis en hopelijk krijgen we enkele prachtige nummers te horen. Wordt morgen uiteraard vervolgd…

0253. Pensioenpunt, een dienst op maat van de gemengde loopbanen...



'La Halte Ardennaise' te Bande, langsheen de Rijksweg N4.

Het is alweer maar eens gelukt, het is vrijdagmiddag, de werkweek heeft bijna het einde bereikt en het weekend staat voor de deur. Zoals gisteren reeds enigszins was te vrezen, hebben de weergoden blijkbaar ook vandaag een rustpauze genomen en is de zon vertrokken op een hopelijk korte vakantie. Vermits we deze ochtend vroeg reeds werden geconfronteerd met motregen, lieten we dan ook maar de fiets in de garage en namen we de auto, teneinde de werkvloer te vervoegen. Zoals gewoonlijk verstreken de uren vlugger dan verwacht en zijn we dus al toe aan de lunchpauze. Met maandag aanstaande een feestdag in het vooruitzicht, kunnen we dus alweer rekenen op een verlengd weekend. Op die manier zullen we heel vlug toe zijn aan de maand juni. Een maand waarin toch enkele belangrijke gebeurtenissen zullen plaatsvinden, met name vooreerst onze verjaardag, maar belangrijker nog, de aanvraag voor het pensioen. Aangezien we niet het risico willen lopen, dat de heren in Brussel overgaan tot het verlengen van de arbeidsduur, zullen we maar voor alle zekerheid het pensioen aanvragen. Of we dan beslissen om iets langer te blijven, zal dan afhangen van dag tot dag. Maar eens aangevraagd, zullen we toch ontsnappen aan eventuele maatregelen, mochten die er al heel snel komen. Op muzikaal vlak lieten we ons vandaag even verwennen door de stem van de ondertussen reeds overleden Amy Winehouse. Haar CD, getiteld ‘Back To Black’, werd uitgegeven door Universal Island Records, onder het refertenummer 02517 14211. Toch even de playlist vermelden: Rehab; You know I'm no good; Me & Mr Jones; Just Friends; Back to Black; Love is a losing game; Tears dry on their own; Wake up alone; Some unholy war; He can only hold her. Tot zover deze korte introductie op vrijdag.

Nu goed, de werkweek wordt ook op dit blog stilaan afgesloten. Afgelopen vrijdag lieten we hier voor het eerst een postkaart van Bande zien, welke werd voorzien van een woordje commentaar. De chronologie enigszins handhavend, komt ook vandaag dit onderwerp opnieuw aan bod, op zowat dezelfde vertrouwde manier. De postkaart welke hierbij wordt weergegeven, heeft dan ook opnieuw betrekking op het plaatsje Bande, gelegen langsheen de N4 in de richting van Bastogne. Het betreft een kaart, uitgegeven in zwart-wit en op klein formaat. Deze prentkaart werd mat ontworpen, is voorzien van een witte passe-partout en beschikt over een horizontale lay-out. Het exemplaar waarover wij beschikken bevat dan ook de navolgende afmetingen: 14 x 8,8 cm. Op de keerzijde is de kaart bovenaan links voorzien van het volgende bijschrift: “Café-Restaurant de la << Halte Ardenaisse>> Bande – Propr.: Em. Maréchal-Mousny Tél. Marche 519”. Centraal werden enkele gegevens aangebracht inzake de uitgever van de kaart: “Photo Gillet, Marche”. Tot slot werden in het verleden door een vorig bezitter, enkele gegevens aangebracht in potlood, met name “76392141” en het woordje “Etat”. Verder kunnen we vermelden dat de kaart nog postfris is te beschouwen, doch sterk bevuild is op de keerzijde. Eén of ander produkt heeft vlekken nagelaten, die zelfs gedeeltelijk waar te nemen zijn op de voorzijde, dus met andere woorden op de afbeelding zelf.

De voorzijde van de postkaart is vooreerst bovenaan links voorzien van een verklarend opschrift. We lezen dan ook de volgende tekst: “BANDE. – Lieu du massacre des 34 victimes de la barbarie teutonne (24-12-44)”. We krijgen opnieuw een zicht op het gebouw waar op kerstavond 1944 de reeds gekende tragedie plaats heeft gevonden. Ditmaal bemerken we op de voorgrond het voorlopig opgerichte gedenkteken, ter nagedachtenis van de slachtoffers welke er werden omgebracht. We zien hier reeds de stenen tafel, waarop de foto’s van de overledenen werden aangebracht, een stenen tafel welke zich op de dag van vandaag bevindt in de eigenlijke kelder van het gebouw. De eigenlijke site te Bande, bestaat tegenwoordig uit een bovengronds en een ondergronds gedeelte. In de kelder treffen we een stenen gedenktafel aan, alsook een kruisbeeld. Bovengronds werd voorzien in een aantal vlaggenmasten en een beeldhouwwerk, bestaande uit een geknield figuur. Op latere afbeeldingen zullen deze voorwerpen duidelijker kunnen worden waargenomen. In een vorige bijdrage werd reeds verwezen naar een boekje dat werd uitgegeven en waarin het onderzoek kan worden gevolgd, alsmede waar men kennis kan nemen van de voorgeschiedenis welke aan deze tragische gebeurtenis vooraf is gegaan. Het monument kan vrij worden bezocht en laat toe even stil te staan bij het hoe en waarom van dergelijke voorvallen. Misschien voor de huidige generaties alvast een gelegenheid zich even te bezinnen over hoe de laatste jaren de maatschappij evolueert. Maar goed, het is algemeen bekend, de geschiedenis herhaalt zich, doch blijkbaar hebben sommigen de lessen uit het verleden nog steeds niet goed begrepen. Laat dit gedenkteken hen misschien tot andere inzichten brengen. Onze laatste woorden voor vandaag zijn wellicht de volgende: “Wordt morgen vervolgd… tenzij het tegenovergestelde zou worden bewezen…” Aan allen alvast een bijzonder rustig en aangenaam weekend gewenst…

0252. The rain in Spain stays mainly in the plain!...



Zaterdag 27 februari 2010 - 'Kazemattentochten' te Menen - 17,6 km.

Dat een mobiele telefoon niet enkel dient om te bellen of berichten te versturen, dat konden we ervaren deze ochtend omstreeks kwart voor zes. Tijd om de dag aan te vangen. Toen we dan ook even door het raam keken, was het weliswaar bewolkt, doch het wegdek was droog. Twintig minuten later hadden we twee opties, met de fiets naar het werk en gegarandeerd een nat pak, of met de auto naar de werkvloer. De keuze was eerder eenvoudig, vermits het ondertussen al opnieuw aan het regenen was. De rest van de ochtend zouden we hetzelfde weerbeeld ervaren, ondanks de zonnige klanken die we ten gehore kregen tijdens de werkuren. Onze keuze wat muziek betreft, viel vandaag op de CD getiteld “Come away with me”, een uitgave van Capitol Records, met als referte 7243 538609 2 9. Muziekliefhebbers zullen ondertussen wel al hebben geraden dat het een gedeelte betreft uit het oeuvre van niemand minder dan Norah Jones. We hebben dan ook speciale herinneringen aan het gelijknamige nummer op de CD. Ziehier alvast de playlist voor vandaag: Don't Know Why; Seven Years; Cold Cold Heart; Feelin' The Same Way; Come Away With Me; Shoot The Moon; Turn Me On; Lonestar; I've Got To See You Again; Painter Song; One Flight Down; Nightingale; The Long Day Is Over; The Nearness Of You     . Dat we niet enkel deze lente zijn voorzien van heel wat regenwater, blijkt wel uit de weersomstandigheden die we konden ervaren enkele jaren terug, naar aanleiding van een wandeling met start in Menen. Het is immers donderdag vandaag, dus zijn we toe aan een nieuw wandelverhaal. Ditmaal betreft het een tocht welke voorheen werd aangekondigd als volgt: “Zaterdag – Samedi 27/02/2010 – 8930 Menen (West-Vlaanderen), Kazemattentochten – 7-12-18 km. De 12 uren van Lauwe. Start: Sint-Jorisscholen. Wandeling door de historische binnenstad van Menen met o.a. de vestingen; het Belfort en een bezoek aan de unieke Kazematten. Gratis bevoorrading.” Zoals ondertussen reeds vaak gemeld, werd na afloop van de wandeltocht een relaas geschreven, met betrekking tot gebeurtenissen en bezienswaardigheden onderweg. Een verhaal dat reeds eerder werd gepubliceerd op zaterdag, 27 februari 2010, omstreeks 18:56 uur. We geven hierna nogmaals de originele versie weer.

“27 Februari 2010 – Menen:

Vandaag trokken we op stap in West-Vlaanderen, meer bepaald kozen we deze ochtend de richting van Menen. Onderweg op de E17, kregen we heel wat regenwater te verwerken en dat beloofde niet veel goeds voor de wandeling die we hadden uitgekozen. We zouden er immers deelnemen aan de Kazemattentochten, ingericht door de wandelclub ‘De 12 uren van Lauwe’. Plaats van afspraak situeerde zich in de Sint-Jorisscholen te Menen. We vonden met groot gemak een parkeerplaats in de onmiddellijke nabijheid van de school en konden er even later terecht in een ruime startzaal, teneinde te voldoen aan de inschrijvingsformaliteiten. Er konden worden gekozen uit de volgende wandelafstanden: 7,8 - 12,4 of 17,6 km. Wij verkozen deel te nemen aan de langste afstand. Volgens het Marching boek zouden we onderweg tal van zaken kunnen bekijken en bezoeken, o.a. het Belfort, de oude vestingen en natuurlijk de kazematten. Na het proeven van de koffie en een kleine hap, waren we klaar om ons op weg te begeven. Meteen bij de start konden we ervaren dat het was opgehouden te regenen, meteen een positieve noot voor onderweg. Jammer genoeg kregen we van de organisatie de melding dat de wandeling in laatste instantie diende te worden aangepast. Vermits er een defect was opgetreden met de waterpompen in de kazematten, waren deze als gevolg van de regen van de voorbije nacht ondergelopen, hetgeen betekende dat deze niet langer in het traject waren opgenomen. Spijtig natuurlijk, maar als organisatie kan je daaraan natuurlijk weinig verhelpen. Ondanks deze tegenvaller trokken we toch op weg, om het eerste gedeelte van de wandeling, over een afstand van 5,1 km aan te vangen. We verlieten de startplaats om ons te begeven langsheen de plaatselijke markt, waarbij de geur van de kippen aan het spit opvallend aanwezig was. Via enkele aanpalende woonstraten, ging het in de richting van een klein plaatselijk parkje, waar we meteen een eerste splitsing op onze weg aantroffen. De langste afstand diende hier bij een eerste passage rechts aan te houden. Meteen maakten we een kleine lus doorheen een aanpalende nieuwe woonwijk, om even later terug op dezelfde plaats uit te komen, ditmaal vanuit een andere richting. We wandelden vervolgens langsheen een aan de gang zijnde wedstrijd krachtbal, een sport welke we voorheen nog niet hadden gezien. Via een kleine tunnel en langs een omgevallen boom, kwamen we in een ander buurtparkje terecht. Hier werd onze aandacht getrokken door een kleine vijver en een staaltje graffiti op de nabijgelegen tuinmuren. We vervolgden ons traject langsheen enkele drukkere straten om uit te komen ter hoogte van het Belfort. Hier konden we de eerste belevenis van de dag meemaken, door een gratis bezoek aan dit bouwwerk. Nu de spieren al een beetje waren opgewarmd, konden we meteen de 33,280 meter hoge toren beklimmen en daarbij de 164 trappen betreden. Er werd met de bouw begonnen in het jaar 1574 en het werk was ten einde in 1610. Het gebouw maakt ondertussen deel uit van het Unesco werelderfgoed. Onderweg naar het dak van het Belfort, werden we voorzien van een deuntje op de beiaard. Bovenop kregen we een wijds uitzicht over de omgeving en konden we vooral de nabijgelegen molens herkennen, alsmede de Kemmelberg. Verder zagen we reeds duidelijk Frans grondgebied aan de einder. Na al dat bekijks, daalden we opnieuw af om onze wandeltocht te vervolgen. Beneden aan het stadhuis ging het vervolgens rechtsaf in de richting van de Leie. We vonden hier op onze weg de Kommiezenroute (een fietstraject van 50 km), alsmede de eerste aanduidingen van een GR-pad. Langs een breed verhard wandelpad ging het vervolgens langsheen de ingang van de kazematten. Jammer genoeg stonden we hier voor een gesloten hek, meteen konden we beneden aan de trap zien dat het water er zeker 10cm hoog stond en dat was nog maar het begin van de ellende. Geen kazematten dus en gewoon verder op pad. Om de hoek troffen we de Leie aan en meteen ging het via de aanpalende oever naar links, richting Brug van Menen. Op weg daarheen kwamen we langs de sporthal Badhuis en hier werden we door de organisatie meteen getrakteerd op een gratis jenever, en of die vlotjes naar binnen ging! Het ging verder langsheen de Oude Sluizen om uiteindelijk uit te komen aan de reeds vermelde brug. Ook hier troffen we een splitsing aan, waarbij we bij een eerste passage, de brug dienden over te steken in de richting van de barakken. Op de brug bemerkten we een aantal aanduidingen, met name: de LF 6 Vlaanderen Fietsroute, de LF 52a Guldensporenroute en de GR 5A (De Panne - Antwerpen). Aan de overkant van de weg werd onze aandacht getrokken door een winkel ‘Flik en Co’ en daar dienden we natuurlijk even binnen te wippen, aangezien het uitstalraam werd bevolkt door Betty Boops in alle mogelijke maten en gewichten. We vervolgden nadien onze weg via de parking van een koopcenter, om even verder de eerste controle van de dag aan te treffen in het Parochiaal Centrum Sint Jozef - De Kring. Tijd dus om een hapje te eten en een warm drankje te nuttigen. Na deze korte onderbreking begonnen we aan het tweede gedeelte van de wandeling, dat ons zou brengen tot aan de afstand van 12,3 km. We trokken langsheen de aanpalende drukke winkelstraat, om vervolgens linksaf te slaan in de richting van de verder gelegen Leie. Korte tijd later bereikten we alweer deze waterloop en volgden ditmaal de andere oever, opnieuw in de richting van de Brug van Menen. Ook ditmaal konden we langsheen dit jaagpad tal van wandel- en fietsroutes aantreffen, zoals reeds vermeld, de LF 6, LF 52a, de GR 5A en opnieuw de Kommiezenroute. Bij onze tweede passage ter hoogte van de Brug van Menen, gingen we er ditmaal onderdoor, om verder de oever van de Leie te volgen. Aan de overzijde herkenden we de weg die we even voordien hadden gevolgd. Ditmaal kreeg de weg langs het water een ander karakter en was voorzien van kreupelhout. We troffen bezijden de weg een infobord aan Parcours 2 ‘La Lys, Rivière d'Or’. Even verder kregen we de vertaling van de reeds eerder genoemde route, ditmaal luidde het Circuit des Gabelous (50km). We naderden vervolgens een volgende brug over de Leie en ditmaal sloegen we juist voor de brug linksaf en verlieten op die manier het jaagpad. Om de hoek bevond zich een splitsing, waarbij we bij een eerste passage de brug rechts dienden te laten en links onze weg dienden te vervolgen. Meteen overschreden we de Franse grens en bereikten we het grondgebied van Halluin. We sloegen een verlaten verharde weg in, welke blijkbaar voordien deel had uitgemaakt van een spoorbedding. Een volgende splitsing liet de 12 km-wandelaars een rechts gelegen woonzone ingaan, terwijl wij onze weg rechtdoor vervolgden. Het ging vervolgens via de parking van het warenhuis ED verder doorheen Halluin. Na een korte passage doorheen een woonwijk bereikten we de open velden, waar we een gedeelte volgden van het Parcours 1 ‘Le Sous Bois de la Tuilerie’. We konden nu een lang kronkelend paadje volgen, waarbij we links een oude bunker konden aanschouwen. Licht golvend vervolgde het wegeltje zijn weg, tot we aankwamen ter hoogte van La Ferme du Mont St Jean. Dit complex bestond blijkbaar uit een natuurzone, annex eet- en drinkgelegenheid. Jammer genoeg bleek de zaak gesloten. We trokken nadien via een onverharde weg tussen de velden door, in de richting van een verder gelegen parochie van Halluin. Meteen konden we even later naast de kerk even verpozen in de Salle Pierre Declercq, waar een verfrissend drankje meer dan welkom was. Ondertussen hadden we de voorbije periode de zon zien verschijnen en dat maakte meteen dat het bijzonder aangenaam wandelen was in dit deel van Noord-Frankrijk. Het laatste gedeelte van het wandelparcours, leidde ons dit dorpscentrum uit en liet ons opnieuw uitkomen op het jaagpad langsheen de Leie. Ditmaal volgden we het pad naar rechts, om even later aan te komen ter hoogte van de brug welke we hadden ontmoet bij een vorige passage en die we toen rechts hadden laten liggen. Ditmaal gingen we onder de brug door, sloegen rechtsaf om vervolgens even verder de brug over te steken. We trokken op die manier opnieuw over de Leie en konden links een schrootverwerkingsbedrijf zien, waar ontelbare Franse voertuigen hun laatste bestemming verkregen. Eenmaal over de brug, verlieten we opnieuw de openbare weg en sloegen een rechts gelegen natuurzone in, Port de Plaisance Halluin - Menin. Meteen konden we hier kiezen tussen de verharde weg of het natuurtraject. We kozen het laatste en verdwenen al heel vlug tussen het kreupelhout, om daar een nogal modderig paadje te volgen, dat even verder uitmondde aan een watergebied. Heel even nog dienden we een splitsing te verwerken, waarbij we ditmaal naar rechts dienden te gaan en doorheen een prachtig natuurgebied trokken. Het wandelpad draaide en keerde en liet ons dit gebied van alle kanten zien. Uiteindelijk kwamen we vervolgens op een open ruimte terecht en bemerkten daar opnieuw de Oude Sluizen, waar we vroeger op de dag reeds waren langs gekomen. Nu staken we de brug over om vervolgens een tweede maal de oever te volgen, opnieuw in de richting van de Brug van Menen. Even verder gingen we ditmaal niet over de brug, maar vervolgden onze weg er onderdoor, om op die manier de Leieoever verder te volgen, alweer in een andere richting. Op die manier kwamen we langsheen het plaatselijk voetbalstadion, waar we het jaagpad verlieten en links een pad opgingen in de richting van het natuurgebied De Poel. Juist voor dit gebied, volgden we de omheining van het voetbalveld, om vervolgens in de  verte de Sint-Jorisscholen te herkennen. Meteen naderde het einde van deze wandeling. Net toen we opnieuw de binnenkoer van de school betraden, begon het te regenen. We hadden gelukkig de wandeling droog gehouden en dat is toch ook al iets. Ook al begon deze wandeling in mineur, wegens het wegvallen van een belangrijke bezienswaardigheid, toch konden we als tevreden wandelaars huiswaarts rijden. We hadden genoten van een bijzonder verzorgde wandeling, prima uitgepijld en met ruime rustposten. Verrassend was de kennismaking met dit gedeelte van Noord-Frankrijk en hadden we niets dan lof voor het vriendelijke onthaal en de bediening, zowel op de startplaats als op de controleposten. Uiteindelijk kijken we nu al uit naar een volgende wandeling in deze omgeving.”

Zoals steeds, kregen we tijdens de dagen, volgend op deze eerste publicatie, enkele reacties van lezers. We geven er hierna enkele opnieuw weer.

“Commentaren:

Jawadde, een prachtige wandeling!! 164 treden op en af... mijn pijp had al uit geweest. :-)

Gepost door: Nana | zondag, 28 februari 2010

Dag Kathy en Joris, je merkt aan de foto's dat het een gevarieerde wandeling was en dat jullie genoten hebben dat lees je in het verslag. Het waren wel een pak trappen die je moest beklimmen maar het uitzicht was dan ook de moeite waard.

Gepost door: magda | zondag, 28 februari 2010

Gek hé. Net de foto’s van op het belfort treffen me het meest.

Gepost door: G.U.Y. | maandag, 01 maart 2010”

Tot slot van het verhaal inzake Menen, blikken we nog even in de wandelboekjes, teneinde te vernemen wat destijds, kort na afloop van de tocht daarin werd neergeschreven. “K: Aangename wandeling in Menen en Halluin (Fr). Met gratis bezoek aan het Belfort. Spijtig dat de Kazematten gesloten waren. Zacht weer. J: Wandeling vanuit Menen, met bezoek aan het Belfort. Verder langs de Leie naar het Franse Halluin. Een aangename, maar vooral droge tocht. Onderweg een gratis jenever. Wegens wateroverlast waren de Kazematten niet toegankelijk!” Een link, via dewelke enkele foto’s van onderweg kunnen worden bekeken, sluit dit wandelverhaal definitief af.

 

https://picasaweb.google.com/101389528577079326582/WT101227022010Menen#

Ziezo, op die manier komen we alweer aan het einde van de bijdrage voor vandaag. Wordt evenwel morgen voorzien van een gepast vervolg…

0251. 2500 km stappen voor het goede doel...



De Amerikaanse 'Sherman', op de 'Place Général Mc Auliffe', gezien vanaf de linkerflank.

Vandaag zijn we reeds toe aan de derde werkdag in deze werkweek. Het is dus woensdag en in tegenstelling tot andere weken, genieten we vandaag van een vrije dag. Deze ochtend immers waren we als chauffeur enigszins ten dienste van de vrouw des huizes. Nu ook deze taak tot een goed einde werd gebracht, is de dag ondertussen reeds een eind gevorderd en zijn we hier toe aan de publicatie van een nieuwe dagelijkse bijdrage. De afgelopen dagen konden we hier vermelden, dat we de gezochte wandelgids, met betrekking tot een gedeelte van de GR 128 hebben verkregen, zij het online dank zij de medewerking van ‘Groteroutepaden’. We kunnen nu verder op zoek naar andere nog benodigde wandelgidsen, zodat we langzaam maar zeker kunnen overgaan, tot het uitstippelen van dagetappes. Met nog minder dan twee jaartjes te gaan, alvorens we voorzien van het nodige de tocht zullen aanvangen, wordt het dus tijd om met degelijke voorbereidingen te starten. Immers, een werkjaar is eerder verstreken dan aanvankelijk wordt gedacht. Tezelfdertijd groeit het idee, deze lange tocht misschien te ondernemen voor één of ander goed doel. Het is nog maar een overwegen dat we aan het doen zijn, in de hoop wellicht op die manier wat financiële of materiële steun te verkrijgen. Dergelijke onderneming, die waarschijnlijk enkele maanden zal vergen, kost heel wat geld. Op het moment dat we zouden van start gaan, zullen we dan ook reeds de status van gepensioneerde hebben verkregen en gelet op de huidige crisis is alle hulp vanzelfsprekend van harte welkom. Ondertussen, in afwachting van de bewuste dag, beginnen we met plannen maken en vullen de avonden met het bekijken van filmpjes inzake de weg naar Santiago de Compostela. In elk geval hopen we ooit deze jeugddroom te kunnen ondernemen.

Maar goed, terug naar de orde van de dag, wat dit blog aangaat tenminste. Het is woensdag, dus zijn we toe aan een kort bezoekje aan de stad Bastogne, waar we ons meer bepaald even ophouden op de alom gekende Place Général Mc Auliffe. Zoals vorige week reeds werd vermeld, volgt nu een reeks afbeeldingen, waarbij de monumenten op de Place Général Mc Auliffe in Bastogne vanuit een andere hoek worden bekeken. Vandaag volgt dus een eerste prentkaart uit deze serie, waarbij de Amerikaanse Sherman wordt gezien vanaf de linkerflank. Zoals reeds min of meer kon worden verwacht, gaat het om een postkaart, uitgegeven in kleur en op groot formaat. De kaart is glanzend, is voorzien van een horizontale lay-out en heeft een licht gekartelde rand. Het exemplaar in ons bezit heeft de afmetingen 14,9 x 10,5 cm. De kaart is nog in degelijke staat, ook al werd deze ooit reeds verzonden. Jammer genoeg ontbreekt op de postkaart de postzegel en is de poststempel beschadigd. Er kan enkel nog worden uit opgemaakt dat de kaart ooit werd verzonden vanuit La Roche-en-Ardenne. De bestemmelingen destijds waren Mr et Mme Mertens, H R de la Clinique - Anderlecht - Brux 7. De kaart werd ondertekend door Georges en Mariette. Op de keerzijde treffen we onderaan links de volgende verklaring bij de afbeelding: "BASTOGNE - Le Tank et le Buste du Général Mac Auliffe". De uitgever bracht volgende bijkomende gegevens aan: "AS 3 - Edit. Anciens Ets Ern Thill S.A., Bruxelles". Verder werden de vermeldingen "France" en "MEXICHROME" aangebracht. Het logo ".Nels." bevindt zich bovenaan centraal op het kaartje. Op de voorzijde van deze prentkaart staat onderaan rechts het logo "IRIS".

Op de voorzijde treffen we een afbeelding aan van twee bekende gedenktekens op de Place Général Mc Auliffe in Bastogne. Vooreerst zien we de Amerikaanse Sherman, geplaatst op een schuin aflopende sokkel. Op de linkerflank treffen we enkel het nummer aan van dit rupsvoertuig, alsmede een witte ster. Later zal een embleem worden aangebracht van een Amerikaanse pantserdivisie. Voor de tank staat deze keer het borstbeeld van generaal Mc Auliffe. Ook hier een model van de verouderde sokkel, voorzien van wat groen. Een latere versie zal het embleem dragen van de 101st US Airborne Division, de "Screaming Eagles". Aandachtige lezers zullen ondertussen wel al hebben bemerkt, dat in de loop der jaren, de monumenten vaak van plaats wisselden. Hoe de situatie vandaag de dag is, zal worden weergegeven bij het afsluiten van de bespreking van dit bekende plein in Bastogne. Het spreekt voor zich dat er nog tal van andere, zelfs meer bekende, monumenten kunnen worden aangetroffen in dit stadje. Helaas kunnen we niet alles tezelfdertijd op dit blog gooien, dat kan immers niet de bedoeling zijn.

In december aanstaande, zullen we trouwens opnieuw afreizen naar Bastogne, vooral dan met de bedoeling om daar deel te nemen aan een volgende editie van de Bastogne Historic Walk. We zullen dan tevens van de gelegenheid gebruik maken om dan even op zoek te gaan naar nieuw materiaal om dit blog verder te voorzien van afbeeldingen allerhande. Ondertussen maken we van de gelegenheid gebruik één en ander te inventariseren en vooral te controleren op dubbele exemplaren. In de loop der jaren echter, werd al eens per vergissing overgegaan tot de aankoop van een exemplaar dat reeds voorhanden was. Dergelijke dubbels worden gemeld en kunnen door geïnteresseerden vrij worden verkregen. Stilaan nadert het verlof en vervolgens gaat het in rechte lijn dan ook naar 14 december en dat is wel een heel speciale dag wat betreft "The Battle of the Bulge".

Maar zover zijn we inderdaad nog lang niet. Ziezo, zo komen we stilaan aan het einde van onze dagelijkse bijdrage. Achter de schermen wordt nog verder gewerkt aan de opmaak van de familiestamboom. Van zodra we daar één en ander hebben kunnen beschrijven, zullen ter zake enkele verwijzingen worden toegevoegd in de linkerkolom van dit blog. Nog even geduld dus. Morgen mag hier zoals elke dag, een vervolg worden verwacht…

0250. Heavy is the head that wears the crown...



Zondag 21 februari 2010 - 'Trappistentocht' te Zoersel - 26,4 km.

Ook al is het vandaag dinsdag, ditmaal geen vrije dag, maar een verblijf van negen uur dertig op de werkvloer. Een dag die eerder fris begon, met slechts een temperatuur van om en nabij de zes graden en bovendien, op weg naar het landschapsbureau, voorzien van alweer maar eens een felle tegenwind. Toen we dan even voor zeven uur aan ons bureau plaats hadden genomen, was een kopje verse koffie dan ook meer dan welkom. Ondertussen hebben we de voormiddag overleefd en zijn we toe aan de lunchpauze. Tijd dus om de boterhammen van nabij te bekijken. Wat betreft het onderwerp van de dag op dit blog, zijn we uiteraard opnieuw toe aan een ander wandelverhaal uit het verleden. Ditmaal brengen we even de wandeling in herinnering, welke destijds van start ging in Zoersel. Deze georganiseerde tocht werd toen voorheen aangekondigd in de wandelgids ‘Marching’ en wel als volgt: “Zondag – Dimanche 21/02/2010 – 2980 Zoersel (Antwerpen), Trappistentocht, 6-10-15-20-25-30-40 km. WSV De Natuurvrienden – Zoersel VZW. Start: GSA Sint-Antonius-Zoersel. Zoals gewoonlijk starten vanuit een zeer ruime vertrekzaal naar de bossen van Westmalle en Sint-Job. Het is een eerste wandelklassieker, die al alle weersomstandigheden heeft gehad, maar altijd met erg tevreden wandelaars.” Zoals gewoonlijk schreven we na afloop het relaas van onze belevenissen onderweg, een verhaal dat reeds voorheen werd gepubliceerd op ons wandelblog ‘Walking-Bears’ en dit op zondag, 21 februari 2010, omstreeks 19:33 uur. We geven hierna nogmaals de oorspronkelijke versie weer.

“21 Februari 2010 – Zoersel:

Vandaag begon onze wandeldag met een autorit, richting Sint-Antonius-Zoersel, waar we zouden deelnemen aan de Trappistentocht, ingericht door de plaatselijke wandelclub WSV De Natuurvrienden - Zoersel. De vertrekplaats was gelegen in de Gemeenteschool Sint-Antonius. Bij onze aankomst aldaar werden we door enkele gemachtigde opzichters geleid naar een parkeerplaats en nadien konden we terecht in een van de twee ruime startzalen. Alvorens van start te gaan, namen we de tijd om een koffie te nuttigen en een hapje te eten. Vandaag konden we kiezen uit de afstanden 6, 12, 15, 20, 25, 30, 36 of 42 km. We opteerden vandaag om het parcours te volgen van de 25 km, met een werkelijke afstand van 26,4 km. Onderweg waren een viertal rustposten voorzien, waarvan de eerste zich situeerde op 7,5 km na de aanvang van de wandeling. We verlieten vol goede moed de plaats van inschrijving en staken meteen de weg over. Bijna onmiddellijk na de start kregen we reeds een eerste splitsing op het parcours ter hoogte van het politiebureau, waar de afstanden vanaf 20 km links afsloegen, terwijl de kortere afstanden hun traject rechtdoor verliep. Het ging vervolgens via de achterzijde van de kerk naar een wegel, gelegen naast een transportbedrijf. Meteen troffen we het eerste wandelpad van de dag aan, met name het Jukschotpad 1 (een wandelparcours van 9 km). Gedurende geruime tijd konden we de loop van deze wandelroute volgen, langsheen enkele landelijke wegen, afgewisseld met enkele onverharde wegen. Hier troffen we de eerste ijsplekken van de dag aan, alsmede nog enkele restjes sneeuw van de voorbije weken. Wat verderop dwarsten we de drukke weg naar Antwerpen, om op die manier aan het volgende kruispunt links af te gaan en meteen het grondgebied van Schilde te betreden. Een fietsroute van 56 km, met name de Jan Van Der Nootroute, hield ons een tijdje gezelschap onderweg. We konden nu vooral kennis maken met enkele statige villa's die links en rechts voorbij gleden. Meteen konden we vaststellen dat we hier door de betere buurt wandelden. Kasten van huizen, voorzien van alarminstallaties en bordjes met waarschuwingen over de wakende honden achter de schutting. Een lange dreef langsheen een stukje bos betekende een leuke afwisseling. Hier konden we opnieuw even genieten van het begrip vrije natuur. Later bereikten we opnieuw een drukke weg, waarbij we de aanduidingen zagen van een plaatselijke autoroute, Voor- en Noorder Kempen. Even voor de gemeenteborden van St. Job-in-'t Goor (Brecht), sloegen we een rechts gelegen asfaltwegje in, waar het bijzonder moeilijk stappen was omwille van de ijzige toestand van het wegdek. Blijkbaar was het vocht van de voorbije nacht hier aangevroren en menig wandelaar zagen we daar even wegglijden, gelukkig zonder erg. Op het einde van deze brede dreef, gaf een draaihek ons toegang tot een brede bosdreef, die ons leidde naar de eerste controlepost, gelegen op de Campus Kristus Koning te St. Job zelf. Aldaar konden we in de plaatselijke sporthal van de school even pauzeren en werden we zelfs aan tafel bediend door medewerkers van de wandelclub. Aldaar konden we het niet laten om even de koffiekoeken te proeven en te laten smaken. Na deze eerste onderbreking, waren we klaar voor het tweede gedeelte van de wandeling en dat hield in dat we een plaatselijke lus dienden te wandelen, welke ons zou brengen tot op de afstand van 13,4 km. Onderweg konden we even nader kennismaken met een clubgenoot Jimmy, wie we later op de dag nog zouden terug ontmoeten. Meteen na de controle dienden we bij een eerste passage naar links te gaan, in de richting van de plaatselijke kerk. Op de grote weg doorheen het dorp volgden we opnieuw de autoroute welke reeds werd vernoemd. Wat verder sloegen we een links gelegen wegje in dat zou leiden naar een onverharde veldweg. Deze aardeweg, welke vervolgens uitmondde in het plaatselijke bos van St. Job, situeerde zich naast het golfterrein. Hier, op dit smalle kronkelende pad tussen de bomen, werd onze aandacht getrokken door een bordje met de vermelding ‘Wandelpad Antitankgracht’. Dit pad liep inderdaad naast een heuse gracht. Het pad liet ons onderweg kennis maken met de plaatselijke sportverenigingen, vermits enkele terreinen en clubs aan het oog voorbij gingen: een voetbalveld, een hockeyclub, het golfterrein, een paardenmanege, ... Mocht het ooit ontbreken aan de zin om te wandelen, je weet maar nooit. Uiteindelijk kwam het pad uit op de brede weg, ter hoogte van de grensscheiding met 's Gravenwezel (Schilde), waar we even verder de baan dwarsten en aan de overzijde terug in het bos verdwenen. Ook nu volgde alweer een mooi pad tussen de beplanting, waar je echt kon genieten van het begrip rust. Even verderop scheidden de wegen van enkele afstanden, waarbij wijzelf links dienden af te slaan en meteen een zanderige weg volgden, aldaar beter gekend als het Voorkempen Ruiterpad. In een wijde boog liepen we op die manier omheen het golfterrein, dat we naderhand nog even van een andere kant konden bekijken. Eenmaal voorbij dit stukje groen, volgden we opnieuw een asfaltweg en die bracht ons terug tot op de Campus van Kristus Koning. Meteen een mooie lus achter de rug en zeer zeker een mooi stukje wandelparcours. Na de tweede controle in de sporthal, volgden we nu de rechterkant van de weg op het domein van de Campus, waar we ter hoogte van de uitgang opnieuw het reeds vernoemde ruiterpad aantroffen. Dit volgend kwamen we ter hoogte van het Domein De Poppelaer en meteen waren we opnieuw verzekerd van een geruime tijd bospaden en dreven. Ons oog viel meteen op de bordjes Trappistinnenpad, dat ons verder leidde doorheen dit bosgebied. Een kronkelend paadje langsheen de rand van dit bos, liet ons aan de andere kant de open velden en weilanden aanschouwen. Ook in dit gebied, dienden we af en toe van koers te wijzigen, omwille van splitsingen in de diverse trajecten. Hier en daar bemerkten we wat omgewaaide bomen en dat gaf dan weer aanleiding om een foto te nemen onderweg. Af en toe werd het ook wat drukker onderweg, aangezien sommige wandelaars van andere afstanden hetzelfde traject deelden. Een modderige passage langsheen een brede onverharde weg, leidde ons naar een groot kraanbedrijf - Luyckx - waar we in een van de hangaars een nieuwe controlepost aantroffen. Onze teller stond ondertussen op 17,5 km, we waren dus ruimschoots over halfweg. Bij het verlaten van dit bedrijf, volgden we een modderig stukje parcours in de richting van een drukke weg. Eenmaal daar aangekomen, volgden we naar rechts het fietspad en troffen daar de aanduidingen van een GR-route, alsmede opnieuw de Voor- en Noorder Kempen autoroute. Onderweg langsheen dit fietspad, dienden de wandelaars aan de langste afstand nog even een links gelegen lus te bewandelen, wijzelf dienden wat verderop een links gelegen onverharde en vooral modderige aardeweg op te gaan. Ter hoogte van het begin van deze weg bemerkten we opnieuw het Trappistinnenpad en tevens de Trappistenroute, een fietstraject van 44 km. Dit lange, ontdooiende pad, leidde ons naar het verderop gelegen Molenbos, waar we onmiddellijk rechts gingen en meteen het bos ingingen. De GR 5/E2 (Noordzee - Riviera) kon ons hier niet op andere gedachten brengen. Een kruisbeeld links van de weg stond opgesteld ter hoogte van het begin van dit Molenbos. Deze ochtend waren we begonnen langsheen het Jukschotpad 1, het was een blij weerzien met dezelfde aanduidingen, wat betekende dat we ruimschoots op de terugweg waren. Aldaar troffen we opnieuw onze clubgenoot Jimmy aan, die ons een tijdje gezelschap hield onderweg en ons een en ander liet zien tot wat een wandel-GPS in staat is. Een leuk hebbeding zo te zien, ware het niet dat we even dienden te bekomen bij het horen van de kostprijs ervan. Via het Molenbos, dat we geruime tijd doortrokken via tal van paden, bereikten we wat verder de sporthal van Westmalle, waar we een laatste maal controle hadden onderweg. We zaten nu 22,8 km ver en meteen kondigde zich het laatste gedeelte van de wandeling aan. Na nog even een verfrissing te hebben genomen, gingen we terug richting aankomst. Dit laatste gedeelte had niet echt veel om handen, aangezien we bijna via de kortst mogelijke weg het Molenbos verlieten en via enkele woonstraten wandelden in de richting van het Administratief Centrum van Zoersel, alsmede  het psychiatrisch centrum Bethanië. Het ging vervolgens over het domein van deze gebouwen, waarna we het terrein verlieten via de voorzijde. Doorheen een stukje woonwijk, bereikten we uiteindelijk de omgeving van de Gemeenteschool, die we reeds in de verte konden bemerken. Via een klein ommetje, betraden we het terrein van de startplaats via de achterzijde. Meteen het einde van een mooie wandeltocht. Voor de statistieken kunnen we nog vermelden dat bij sluiting van de inschrijving, 3254 wandelaars waren geteld. Alhoewel wijzelf geen negatieve ervaringen hadden beleefd vandaag wat betreft bevoorrading, uitten sommige wandelaars na de wandeling toch hun ongenoegen dat op sommige plaatsen omstreeks de middag reeds één en ander niet meer was te verkrijgen. Wat wijzelf hebben ervaren was het gebrekkige sanitair onderweg, gelet op het grote aantal deelnemers. Misschien toch wel iets om rekening mee te houden. Wandelaars die onderweg dranken nuttigen en zodoende de clubkas spijzen, hebben ook wel eens behoefte om iets te lozen, liefst in degelijke omstandigheden. Maar soms hebben voorzitters daar geen oren naar en spelen andere belangen een rol. Maar wanneer je als voorzitter van de federatie, een kort gesprek met een wandelaar(ster), beneden je waarde acht, dan ben je niet goed bezig, zelfs al worden er meer dan drieduizend wandelaars gespot!”

Tijdens de dagen, volgend op de eerste publicatie, ontvingen we een zevental reacties van lezers en/of medewandelaars, waarvan we er hierna slechts enkele hernemen.

“Commentaren:

Hallo Kathy en Joris, Net als Jullie gisteren genoten van heerlijke wandeltocht in Baasrode, met inderdaad veel te kleine rustpost, door ons omzeild even verder in herberg, vandaag in Oostende mogelijk nog erger, totale chaos op voorziene rustplaats, weer ontvlucht voor cafeetje verderop, gelukkig is er het genot van het wandelen zelf en de gebrekkige organisaties doet vergeten achteraf! Uw verslagen en foto’s beregoed als steeds, of wat dacht Je! Mvg, Rene en Mich.

Gepost door: Depuydt Rene | zondag, 21 februari 2010

Hallo Kathy en Joris, jammer dat de organisatie niet altijd vlekkeloos is, maar dat wordt zeker gecompenseerd door de mooie streek waar jullie wandelden

Gepost door: magda | zondag, 21 februari 2010

Dezelfde wandeling en toch voor een stuk anders. Jullie hebben wel veel meer gezien dan wij met onze 12 km natuurlijk. We zullen jullie ongenoegen overbrengen aan de voorzitter. ;-)

Gepost door: Nana | maandag, 22 februari 2010”

Een blik in de wandelboekjes sluit dit wandelverhaal voor vandaag af. “K: Zoersel, Schilde, ’s Gravenwezel, Brecht. Landelijk en veel bossen! Mooie natuur. Koud. Nana ontmoet. J: Wandeling vanuit Sint-Antonius-Zoersel, doorheen Schilde, St. Job-in-’t Goor en ’s Gravenwezel. Nadien verder in de richting van Westmalle. Mooie boswandeling met meer dan 3000 deelnemers.” Via de navolgende link kunnen enkele foto’s van onderweg worden bekeken.

 

https://picasaweb.google.com/101389528577079326582/WT101121022010Zoersel#

Ziezo, op die manier zijn we alweer gekomen aan het einde van onze bijdrage voor vandaag. Gisteren mochten we evenwel nog een antwoord verkrijgen van ‘Groteroutepaden’ met betrekking tot de door ons gezochte wandelgids inzake de GR 128. Blijkt dat inderdaad het boekje niet langer meer voorradig is en dat slechts volgend jaar een herdruk mag worden verwacht. In afwachting echter, werd beslist om deze gids online te plaatsen, zodat die door geïnteresseerden kan worden gedownload. Met dank uiteraard voor de moeite. Op die manier kunnen we onze voorbereidingen inzake Santiago de Compostela vervolgen. Net zoals morgen hier een vervolg mag worden verwacht...

0249. Arrived from New York: Betty and Pudgy...



Alweer iets dichter bij het 'American Memorial' in Bastogne.

We zijn alweer toe aan de eerste middagpauze op de werkvloer, althans wat deze week betreft. Na een afwezigheid van enkele dagen, omwille van een feestdag afgelopen week en daarmee gepaard gaande, een verplichte brugdag, was er deze ochtend dan ook heel wat te verwerken. Het hoeft dan wellicht ook niet te worden vermeld, dat de dag opnieuw te kort zal zijn om alle geplande taken uit te voeren en alle nieuw ingekomen dossiers te verwerken. Nu ja, gelet op de achterstand die nog moet worden weggewerkt, komt het op een dossier min of meer niet aan. Gelukkig mogen we binnen afzienbare tijd rekenen op de komst van misschien nog een nieuwe medewerker, zodat we dan toch stilaan terug op getalsterkte komen. Het zou de hoogste tijd worden, aangezien sommige van de verdwenen collega’s, ondertussen al meer dan een jaar met pensioen zijn en nog steeds niet werden vervangen. Besparingen dus, zowat het meest gehoorde woord de afgelopen maanden en jaren. Niettemin, ondanks de perikelen van tijd tot tijd op de werkvloer, vinden we toch dagelijks wat steun in de muziek die we kunnen beluisteren. Op deze eerste werkdag van de week kozen we voor de CD, getiteld ‘Feels Like Home’, een uitgave van Blue Note Records, met als referte 7243 5 90952 2 6. Ditmaal kwam niemand minder dan Norah Jones aan bod, iemand trouwens voor wie ten huize toch wel een beetje voorliefde wordt gevoeld. Immers, destijds op de dag van ons huwelijk, weerklonk een nummer van haar in de trouwzaal van het stadhuis te Gent. Er komen hier uiteraard nog anders cd’s van haar aan bod, maar voorlopig houden we het hier bij de playlist van de dag: Sunrise; What Am I To You?; Those Sweet Words; Carnival Town; In The Morning; Be Here To Love Me; Creepin' In; Toes; Humble Me; Above Ground; The Long Way Home; The Prettiest Thing; Don't Miss You At All. Ziezo, tot zover deze inleiding voor vandaag.

We kunnen bijgevolg overgaan tot het onderwerp van de dag. Vandaag is het maandag, met andere woorden, we zijn opnieuw toe aan een klein oponthoud ergens in het zuiden van ons Belgenland. Op de reeds vertrouwde manier belichten we dan ook een reeds bekend gedenkteken dat zich bevindt even buiten het centrum van een meer dan bekende locatie. Vandaag stellen we dus een postkaart voor, waarbij het American Memorial op de Colline du Mardasson in Bastogne, van heel nabij wordt bekeken. De afbeelding welke hierbij wordt weergegeven, is afkomstig van een prentkaart, uitgebracht in zwart-wit en op groot formaat. De kaart werd glanzend ontworpen en is voorzien van een horizontale lay-out. Het exemplaar in ons bezit is nog postfris, beschikt over een gekartelde rand en is voorzien van de volgende afmetingen: 14,8 x 10,5 cm. Naar gewoonte in deze reeks, vinden we op de keerzijde onderaan links, enkele inlichtingen terug met betrekking tot het onderwerp op de voorzijde: "MEMORIAL DE LA BATAILLE DU SAILLANT - BASTOGNE - Erigé par l'Association Belgo-Américaine. Inauguré le 16 juillet 1950. Arch.: G. Dedoyard, Liège". Verder is deze kaart voorzien van het logo ".Nels.", de vermelding "photothill", alsook enkele gegevens inzake de uitgever: "Ern. Thill, Bruxelles".

Op de voorzijde van de hierbij vertoonde postkaart, zien we een gedeelte van het enorme gedenkteken. Wij verkrijgen hier een zicht op een van de flanken van het monument, waar we duidelijk bovenaan het bouwwerk enkele namen kunnen lezen van VS-staten. Op deze zijde van het monument werden vermeld: Georgia, Idaho, Illinois, Indiana, Iowa, Kansas, Kentucky, Louisiana, Maine en Massachusetts. Ook hier kunnen we duidelijk enkele emblemen onderscheiden van Amerikaanse eenheden die hebben deelgenomen aan de veldslag. Deze emblemen werden aangebracht op de muren van het gedenkteken en zijn te zien tussen de pijlers waarop het gebouw steunt. Tevens zien we een gedeelte van het binnenplein van het Memorial.

We bereiken langzaam maar zeker het einde van de middagpauze, tijd dus om stilaan af te ronden wat deze bijdrage voor vandaag betreft. Misschien kunnen we terloops nog even vermelden, dat we uiteindelijk dan toch zijn gestart met de eerste voorbereidingen voor de voettocht naar Santiago de Compostela. Als is het maar voorlopig het bij elkaar zoeken van de benodigde documentatie, het is in ieder geval een stap in de goede richting. Gisteren hebben we dan ook via e-mail contact opgenomen met ‘Groteroutepaden’, teneinde navraag te doen met betrekking tot de gezochte wandelgidsen van de GR 128. Indien deze inderdaad niet meer in voorraad zijn, rest waarschijnlijk niets anders, dan op zoek te gaan in de bibliotheek en dan deze boekjes te ontlenen, teneinde het noodzakelijke gedeelte te kopiëren. We zien wel wat het wordt. Zo komen we aan het einde van ons verhaal voor vandaag, wordt zoals steeds morgen vervolgd…